Ikki eiti á jólagáva !


Ikki eiti á
jólagáva !



Tað er púra óskiljandi, at
øll spariuppskotini hjá samgonguni raka tey veikastu í samfelagnum. Tær høgu
inntøkurnar eru púra friðaðar. Størstu virðini verða latin teimum fáu, meðan
sparingarnar raka tey veiku. Hetta sigur ikki so lítið um virðispolitikkin hjá
sitandi samgongu. Ella mangulin uppá sama freistast man at siga.



Tað hevur verið soleiðis,
at fólk í tillagaðum starvi fáa løn eftir sáttmála fyri tann partin, sum
arbeiðsgevarin lønar, alt eftir, hvussu arbeiðsførleikin er mettur. Restina
hava tey fingið frá landinum alt eftir lønarbrøki og slag av arbeiði. Nú
skerjir man í einum høggi upp til 2100 krónur um mánaðin av inntøkuni. Umframt
at øll tey, sum koma í skipanina, fáa munandi lægri inntøku enn í dag. Upp í
fleiri túsund um mánaðin. Og páhaldið, um at ongin kemur at forvinna minni enn
eina arbeiðaraløn, er afturvíst. Fleiri koma at liggja undir arbeiðaralønini.
Lívskorini hjá fólki við skerdum førleika verða við hesum munandi verri.
Frameftir verða lønarparturin frá arbeiðsgevara sambært sáttmála og
lønarískoytið frá landinum at rokna sum ein veiting. Hetta merkir í
veruleikanum, at inntøkan hjá fólki í tillagaðum starvi kann broytast við
løgtingslóg á hvørjum ári. Tað er als ikki nøktandi. Og tað verður eisini
truplari hjá fólki í tillagaðum starvi at skifta starv framyvir, tí inntøkan
minkar av tí.



Vit í Tjóðveldi eru
sannførd um, at hetta lógaruppskot ikki er í samsvar við ST-sáttmálan um
rættindi hjá fólki, sum bera brek, sum Føroya Løgting samtykti í 2009.
Breksáttmálin byggir á eina menniskjafatan, har virðingin fyri tí einstaka
menniskjanum og møguleikarnir hjá hvørjum einstøkum skulu geva treytaleyst somu
javnbjóðis rættindi til øll. At forða fyri mismuni vegna brek av øllum slag, og
at samfelagið tryggjar øllum borgarum, sum bera brek, javnbjóðis rættindi at
liva og virka í samfelagnum á jøvnum føti við øll onnur.



Eg eri stúrin um
avleiðingarnar av uppskotinum. Eitt er tað fíggjarliga, sum als ikki er
nøktandi. Annað er hugburðurin til fólk við skerdum førleika á
arbeiðsmarknaðinum. Tað menniskjaliga virðið í at kenna seg til nyttu í samfelagnum,
at hava nakað at fara upp til og skapa sær ein meiningsfullan gerandisdag, er
fyri flest fólk besta bót til eitt eydnusamt meiningsfult lív.



Tað er ongin ivi um, at
lógarbroytingin økir um vandan fyri, at fleiri fólk fara at blíva fyritíðarpensjónistar
heldur enn at fara í tillagað starv.



Vit hava hoyrt so nógv um,
at tað skal loysa seg at arbeiða. Tað er bara ikki galdandi fyri fólk við
skerdum førleika. Tey skulu hava minni.



Ikki eiti á jólagáva.



Sirið Stenberg Tjóðveldi