Um tú ikki hevur Facebook, kunnu vit leggja lesarabrævið inn fyri teg. Send lesarabrøv til redaktion@knassar.fo.




Soleiðis leggur tú á Lesaran

Tað er ókeypis at leggja lesarabrøv á lesarin.fo.

1. Rita inn umvegis Facebook
2. Ger eina yvirskrift
3. Legg mynd afturat
4. Skriva lesarabræv
5. Goym

 



 



Privacy policy

Eitt sindur um at fylla 52, tá alt er endurtøkur

2019-03-10 09:45

Eg fylti fríggjadagin. 52.

At fylla 50 er – ið hvussu er reint matematiskt – ein stórhending. Eitt slag av persónligum jólaaftan. Sum at stíga upp á ein fjallatind. Nógvir høvundar hava skrivað um, hvussu tað er at fara um tann marknasteinin.

At fara frá 51 til 52 er at vera á veg niður aftur av fjallinum. Tað er meira gráligt. Ikki nakað mann hátíðarheldur ella yrkir um.

Fyri fáum árum síðani – eg hevði vist markerað meg nokk so fitt á Fólkatingi tað árið – bleiv eg tikin upp í “Kraks Blå Bog”, sum er eitt savn við stuttum biografium um “betydende personer”. Haldi meg avgjørt ikki vera serliga týdningarmiklan, men har stóð eg so. Mann eigur ikki pláss í bókini fyri lívið, men skal dagføra sína biografi einaferð um árið, inntil mann verður strikaður. Antin tí mann doyr – ella tí mann “bliver uinteressant”.

Eg standi har enn, og júst tann dagin eg fylti, varð eg biðin um at dagføra mína biografi. Um einki var at broyta frá árinum fyri, skuldi eg trýsta á ein grønan knøtt, har tað stóð: “Ingen ændringer i år”.

Og tað var har, eg trýsti fríggjadagin. Einki av tí, Kraks Blå Bog upplýsir um meg, broyttist í farna ári.

Frá 51 til 52 – og “Ingen ændringer...”.

Tann grøni knøtturin fekk meg at hugsa um, hvørt hetta var galdandi fyri annað enn tær fáu, faktuellu upplýsingarnar í teirri stuttu biografiini.

Jú eldri vit blíva, jú færri broytingar henda í okkara lívi – inntil alt broytist fullkomiliga, tí vit ikki longur hava nakað lív.

Eri eg komin í tann aldurin, har “ingen ændringer i år” er regulin? Er tann grøni knøtturin sjálv ímyndin av tí at vera farin væl um miðjan aldur?

Eri eg komin sættis við, at alt er sum tað er? Eri eg farin at hugsa, at tað er soleiðis, tað má vera – og skal vera?

Toyggi eg meg ikki eftir øðrum enn tí, sum hvør dagur av sær sjálvum ber við sær? Royni eg einki nýtt? Leypi eg aldrin útí har eg ikki grynni? Hevur framtíðin einki annað at bjóða enn “ingen ændringer”?

Fyrr helt eg tað ljóða øgiliga uppgevandi, tá eldri fólk søgdu, at “tann løtan er góð, sum ikki er ring”. Nú taki eg ofta meg sjálvan í at hugsa júst tað. So leingi okkurt ikki er ringt – er tað gott.

Fyrr helt eg tað vera ringt, sum ikki antin var øðrvísi, krevjandi, spennandi, avbjóðandi ella eitt sindur vandamikið. Ið hvussu er skuldi tað vera nýtt.

Hvat gjørdi eg í farna árið, sum var nýtt?

Eg, Jákup og Kim høvdu eina framførslu, beint tá eg var fyltur 51. Eg gekk langar túrar, har eg royndi at vinda hugskot út úr heilanum, sum mann vindur vatn úr eini tvøgu. Vit sótu saman í tímar og tímar við tekstum, løgum og venjingum. Og nærum 11.000 fólk komu at hyggja.

Tað var sanniliga bæði avbjóðandi og spennandi. Men nýtt var tað ikki. Vit hava gjørt tað ofta fyrr.

Í arbeiðinum á Fólkatingi skumpaði eg nógv rætta vegin, og í samráðingum eydnaðist – í góðum samstarvi við nógv fólk – at gera fleiri góðar og gagnligar avtalur. Tað var gott – men heldur ikki nýtt.

Eg var deiligar ferðir við familjuni, bæði heima og uttanlands. Eg súkklaði til París. Eg gav eina bók út, sum fólk lótu væl at. Eg gav eina DVD út. Eg helt talur, skrivaði greinar og hevði smá undirhald. Eg undirvísti á kvøldskúla. Og mína síðstu viku sum 51 ára gamal sat eg á tingi.

Hetta var alt samalt gott. Men alt kemur eisini undir kategoriina “ingen ændringer i år”. Alt var, so ella so, endurtøkur. Eg gjørdi einki nýtt.

Tað fari eg nokk heldur ikki at gera í árinum, sum kemur. Hvat skuldi tað verið? Hvørjar nýggjar leiðir kann ein maður ganga, tá hann er fyltur 52?

Í frálíku bókini “Heimurin, ið var” skrivar Stefan Zweig, at hann, tá hann var um hendan aldur, hevði eitt loyniligt ynski um, at okkurt uttanífrá skuldu rista í hansara tilveru, so hann misti fótafestið. Lívið var blivið so fastlæst í vanum og rutinum, at hann ikki kundi broyta tað sjálvur.

Stutt eftir sigraði nazisman, og jødin Zweig bleiv rikin burtur úr egnum landi. Hann kendi tað sum var hann eygleiðari til sína egnu jarðarferð, tá hansara bøkur blivu brendar av teimum barbarum, sum hertóku Europa. Ta ristingina vildi hann, hóast alt, verið fyriuttan. Og tá sá hann tað velduga virði í teimum stillu gerandisdøgunum, hann hevði havt.

At duga at liva snýr seg helst um at duga at sættast við tað, sum er.

Tann, sum ikki lærir at virðismeta endurtøkurnar, verður ikki lukkuligur, tí tað er tað, vit hava. Tað er tað, lívið til endans er. Endurtøkur. Men hvør nýggjur dagur er til fyri fyrstu ferð – og alt, hann ber við sær, er eisini nýtt, hóast nakað líknandi er hent fyrr.

Tá eg vaknaði fríggjamorgunin fekk eg sang kakao og bollar frá konu og dreingjum. Eg bjóðaði kaku í tinginum, og tingfólk sungu eisini fyri mær. Um kvøldið vóru vit úti, ótu og drukku eitt glas.

Hóast eg eri hopleysur til at ynskja øðrum tillukku, ringdu fleiri at ynskja mær tillukku. Tvær fittar systurdøtur sungu fyri mær á video. Nógv skrivaðu á facebook – úr fleiri londum.

Alt endurtøkur. Men alt nýtt og livandi – og faktiskt rørandi.

Øll tit, sum hava ynskt mær “alt tað besta”, hava í veruleikanum ynskt mær nógvar góðar endurtøkur í árinum, sum kemur.

Takk fyri tað. Og takk fyri allar heilsanirnar.

Vh,

Sjúrður